امام هادى عليه السلام ذكرى داشت كه به‌نظر مىرسد خود آن‌را تكرار مىكرده است . وى اين ذكر را به شيعيانش آموخت و به آنان فرمود : از خدا خواسته‌ام كه هر كس پس از مرگم ، ( به آرامگاهم آمد و ) با اين ذكر خدا را خواند دعايش را اجابت گويد . اين ذكر چنين است : « يا عدتى عند العدد و يا رجائى و المعتمد و يا كهفى و السند و يا واحد يا احد يا قل هو اللَّه احد ، اسألك به حق من خلقته من خلقك و لم تجعل فى خلقك مثلهم احدا ان تصلّى عليهم و تفعل بى . . . اين ذكر ، در واقع ديباچهء صفات امام و كليد شناخت اوست . او بنده‌اى بود كه خدا را خالصانه مىپرستيد و نمونهء كاملى بود از آنچه كه در اين حديث قدسى آمده است : « بندهء من ! مرا فرمان بر ، تا نمونه‌اى از من يا مثل من شوى . من به چيزى مىگويم باش پس همان مىشود و تو هم به چيزى مىگويى باش پس همان مىشود » . او بنده‌اى بود مطيع خدا و خدا هم موجودات را رام و فرمانبر او كرد او از پروردگارش ترسيد و خدا هم هر چيز را از او ترسانيد . ما بايد كرامتهاى اهل بيت عليهم السلام را در اين چهار چوب قرار دهيم كه اين همان چهارچوب مناسبى است كه آنان خود و علم و كرامت خويش را در آن نهادند . به عنوان نمونه وقتى كه خداوند برخى از آيات خويش را بر دست امام هادى عليه السلام ظاهر ساخت و يكى از دوستانش ظرفيت تحمّل آن را نداشت و شيطان او را در اين خصوص به وسوسه انداخت ، امام فوراً